29/06/2018 18:04

"Αν τυχόν στήσουμε ένα σχολείο με τη Γ΄ Λυκείου ζωντανή και παιδαγωγικά έγκυρη, τότε το απολυτήριο θα είναι αυτό που θα παίξει ρόλο"

ΡΕΠΟΡΤΑΖ:likio.gr


Παίρνει «20» στις Πανελλαδικές Εξετάσεις  αυτός που δεν ξεχνά ούτε μια λέξη από την όποια σελίδα κλπ. Βεβαίως, υπάρχει και κάτι άλλο πάρα πολύ σοβαρό. Όταν όλη η κοινωνία έχει αυτή την προσέγγιση και δεν αναζητά έξοδο απ’ αυτό το αδιέξοδο, τότε αυτά τα παιδιά σ’ αυτές τις ηλικίες έχουν μια πίεση, που εμείς νομίζουμε ότι δεν πρέπει να την έχουν οι νεολαίοι.

Τα παραπάνω τόνισε ο υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου , κατά την σημερινή συζήτηση σχετικής επίκαιρης ερώτησης του Βουλευτή Μ. Χαρακόπουλου, και υπογράμμισε τα εξής:

Να στήσουμε ένα σχολείο με τη Γ΄ Λυκείου ζωντανή  

Αν τυχόν στήσουμε ένα σχολείο με τη Γ΄ Λυκείου ζωντανή και παιδαγωγικά έγκυρη, τότε το απολυτήριο θα είναι αυτό που θα παίξει ρόλο. Άρα, ο προβληματισμός γύρω από την μεταρρύθμιση δεν είναι το σύστημα εισαγωγής, όσο το σύστημα που θα επικρατήσει στο σχολείο στο λύκειο.

Τα παιδιά μαθαίνουν μια αλγοριθμοποιημένη γνώση

‘Οπως έχουν εξελιχθεί τα πράγματα, τα παιδιά δεν μαθαίνουν. Τα παιδιά μαθαίνουν μια αλγοριθμοποιημένη γνώση, δηλαδή μαθαίνουν κανόνες για να περνούν τις εξετάσεις. Αυτό δεν συνιστά γνώση. Αυτό συνιστά μια γνώση τεχνικών, με αποκορύφωμα βεβαίως τα μαθήματα της κοινωνικής και ανθρωπιστικής παιδείας, τα οποία τα μαθαίνουν κυριολεκτικά «απ’ έξω».  
 
Η αξία του απολυτηρίου

Υπάρχουν άπειροι τρόποι. Η Τράπεζα Θεμάτων δεν είναι μονόδρομος για να πάρεις ένα απολυτήριο. Να δεχθούμε, όμως, ότι κοινωνικά εσείς κι εμείς πρέπει να δεχθούμε ότι το απολυτήριο πρέπει να έχει μια αξία. Και η αξία του απολυτηρίου δεν είναι στην αγορά εργασίας. Είναι στη συνείδηση των πολιτών. Άρα, το απολυτήριο πρέπει να παίζει κάποιο ρόλο. Δεν λέω τον αποκλειστικό ρόλο, αλλά πρέπει να παίξει κάποιο ρόλο.

Δεν μιλήσαμε για ελεύθερη πρόσβαση του τύπου «όποιος θέλει μπαίνει όπου θέλει»

Εμείς δεν μιλήσαμε για ελεύθερη πρόσβαση του τύπου «όποιος θέλει μπαίνει όπου θέλει». Έχουμε πει για ελεύθερη πρόσβαση ως ένα αντίβαρο σε αυτό το πράγμα που γίνεται σήμερα. Σας προκαλώ να μου πείτε πού, ποιος, εμού συμπεριλαμβανομένου, είπε ότι θα μπαίνουν χωρίς καμία εξέταση σε κανένα μάθημα για κανένα πτυχίο. Δεν υπάρχει αυτό. Σε όλα τα μέρη του κόσμου οι μαθητές μπαίνουν είτε με εισαγωγικές εξετάσεις είτε με το απολυτήριο. Και το απολυτήριο, όμως, εάν θέλεις να πάρεις, πρέπει να δώσεις εξετάσεις. Οι εξετάσεις είναι οργανικό στοιχείο του παιδαγωγικού συστήματος για πολλές δεκαετίες και σήμερα. Άλλο είναι οι εξετάσεις και άλλο οι εξετάσεις στο κεντρικό προφανώς. Κανείς, όμως, δεν λέει ότι πηγαίνεις το πρωί στο σχολείο, κάνεις ό, τι θέλεις στην τάξη σου και παίρνεις απολυτήριο κτλ.. Αυτά δεν είναι σχολεία και κανείς, ούτε από τη δική σας πλευρά ούτε από τη δική μας, το έχει υπερασπιστεί αυτό.

Άρα, το αντίβαρο είναι το αντίβαρο στο σημερινό σύστημα. Για εμάς το αντίβαρο αυτό είναι γύρω από το απολυτήριο.

Αυτό πρέπει να διασφαλίσουμε, το οποίο θα παίρνεις προφανώς και με εξετάσεις και με την παρουσία σου και με τις εργασίες σου κλπ. Πρέπει, επίσης, να κατοχυρώσουμε ότι αυτό θα είναι αδιάβλητο και αντικειμενικό και όλη η κοινωνία θα σεβαστεί αυτές τις διαδικασίες. Τα παιδιά που θα μπουν, όπως έχουμε πει, όταν θα πάρουν το απολυτήριό τους τον Ιούνιο του 2020, δηλαδή τα παιδιά που θα είναι τρίτη λυκείου από τον Σεπτέμβριο του 2019, θα μπουν με ένα σύστημα το οποίο θα ανακοινώσουμε προς το τέλος του μήνα και το οποίο κατά κύριο λόγο θα είναι δομημένο από το ποια είναι η τρίτη λυκείου.

Πρέπει όλα να αποδραματοποιηθούν

Όμως, ως προς αυτό τώρα, έχει και μία σημασία και εσείς και εμείς να κάνουμε μία έκκληση στην κοινωνία. Τα παιδιά δεν μπορεί από την πρώτη λυκείου να ζουν με το άγχος πώς θα μπουν στο πανεπιστήμιο. Πρέπει όλα να αποδραματοποιηθούν. Όταν αποδραματοποιηθούν, θα βελτιωθεί και το σύστημα. Αν, όμως, γονείς, κοινωνία, εφημερίδες, εμείς, τα παιδιά τα ίδια είναι γύρω από ένα πεδίο βαρύτητας το οποίο στον πυρήνα του έχει την εισαγωγή, δεν νομίζω να μπορέσουμε να συνεννοηθούμε.

Ιδιωτικά Πανεπιστήμια

Το θέμα των ιδιωτικών πανεπιστημίων είναι ένα εξαιρετικά σύνθετο θέμα. Δεν θέλω να μπω στην όποια αντιπαράθεση με την Κύπρο. Η Κύπρος είναι ένα ανεξάρτητο κράτους που κάνει ό,τι νομίζει, όπως και άλλα ευρωπαϊκά κράτη.

Ξέρετε, όμως, κι εσείς πολύ καλά ότι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι ένας θεσμός που δεν έχει ευδοκιμήσει καθόλου στην Ευρώπη. Αντιθέτως, στην Ευρώπη τα δημόσια πανεπιστήμια έχουν πολλές δυνατότητες διαχείρισης των κονδυλίων, όχι μόνο μέσα από το δημόσιο λογιστικό, αλλά μέσα από πολλαπλούς τρόπους, πράγμα που υπάρχει και στην Ελλάδα. Ας μην το θίξουμε όμως, το θέμα αυτό, γιατί νομίζω θα το θίξουμε επιδερμικά.

Το 30% των παιδιών πάνε στις δέκα πρώτες επιλογές τους

Ξέρετε ότι μόνο το 30% των παιδιών πάνε στις δέκα πρώτες επιλογές τους; Τα υπόλοιπα βάζουν τριάντα πέντε επιλογές, πενήντα δύο επιλογές. Άρα, ένα από τα πράγματα στα οποία πρέπει –νομίζω- από κοινού να τείνουμε είναι ποιο σύστημα θα μπορέσει να αυξήσει τον αριθμό των παιδιών που θέλουν να σπουδάσουν αυτό που θέλουν να σπουδάσουν και να μην τους πετάει σε άσχετα θέματα.
 
Είμαστε μια χώρα χωρίς Γ’ Λυκείου

Είμαστε μια χώρα χωρίς Γ’ Λυκείου; Ναι ή όχι; Εμείς υποστηρίζουμε ότι είμαστε μια χώρα χωρίς Γ’ Λυκείου. Η Γ’ Λυκείου δεν υπάρχει εκπαιδευτικά, δεν υπάρχει παιδαγωγικά. Και μάλιστα το κακό αυτό πάει και στη Β’ Λυκείου.

Σε αυτό δεν υπάρχει μια κοινωνική ομάδα που να πεις ότι φταίει. Είναι σίγουρο είναι ότι δεν φταίνε οι εκπαιδευτικοί. Είναι σίγουρο ότι δεν φταίνε οι γονείς. Είναι σίγουρο ότι δεν φταίνε οι μαθητές. Όμως, τι γίνεται; Είναι ένα σύστημα που με τον καιρό έχει κακοφορμίσει τόσο πολύ, που σαν τα καρκινικά κύτταρα πολλαπλασιάζεται και εκτοπίζει τα υγιή κύτταρα, που είναι, ποια; Είναι ακριβώς η Γ’ Λυκείου.

Άρα, πρέπει να αποφασίσουμε κοινωνικά αν θέλουμε να είμαστε μια χώρα που έχει Γ’ Λυκείου ή μια χώρα που δεν έχει Γ’ Λυκείου. Πρέπει να το αποφασίσουμε αυτό, ότι δεν θέλουμε Γ’ Λυκείου, αλλά σίγουρα δεν μπορεί να είναι ένα σχολείο με αυτόν τον χαρακτήρα.

2,5 δισεκατομμύρια ευρώ κοστίζουν οι Πανελλαδικές στις ελληνικές οικογένειες

Κάθε φουρνιά παιδιών που δίνει εξετάσεις, κοστίζει στις ελληνικές οικογένειες 2,5 δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτό για την κάθε φουρνιά. Επίσης, είναι ένα πράγμα το οποίο πρέπει τουλάχιστον να βάλουμε πάνω στο τραπέζι.
Παραπαιδεία

Το σύστημα αυτό έκανε την παραπαιδεία –εγώ δε νομίζω ότι είναι το πρόβλημα τα φροντιστήρια, είναι μια νοοτροπία της παραπαιδείας, η οποία έχει πάρα πολλές εκφράσεις και τις ξέρετε, απλώς δεν θέλουμε να τα ανοίξουμε κοινωνικά όλα αυτά τα ζητήματα- οργανικό κομμάτι της δημόσιας παιδείας. Είναι δυνατό αυτό; Είναι δυνατό η κοινωνία να έχει μια τέτοια πρόθεση και αίσθηση σε έναν θεσμό, που αντικειμενικά υπονομεύει τη δημόσια παιδεία; Και επιμένω ότι δεν είναι μόνο ο θεσμός των φροντιστηρίων.

Σχολιάστε το άρθρο

  • * Απαιτούμενα πεδία